Երկու մայր, երկու որդի եւ իմ անզորությունը
5082 դիտում

Երկու մայր, երկու որդի եւ իմ անզորությունը


Վագոնի դռները դեռ չեն փակվել, կկոցած աչքերով որսում եմ միակ ազատ տեղն ու անհաստատ քայլերով մոտենում վերջին փոքրիկ նստարանին: Գլուխս այնքան ծանրացած է, որ թվում է` դռները հենց ուղեղիս մեջ են շրխկոցով փակվում:

Հայացքս ոտքերիցս մի քիչ եմ բարձրացնում: Փոքրիկ ոտքերը հանգիստ կախված ճոճվում են: Երեխայի ուսերը կնոջ հաստ ձեռքում սեղմված են: Մի փոքր էլ եմ վերեւ նայում. ուղիղ աչքերիս քարացած տղայի մեծ, կլոր աչքեր են, այնուհետեւ՝ լրիվ նույն, կարծես թե կրկնօրինակված աչքերը. մայրն է:

Կոկիկ հագնված երեխային մայրն այնքան պինդ է գրկել, որ կարծես` վագոնում որեւէ վտանգ կա, կինն էլ փորձում է անվնաս պահել երեխային: Կնոջ աչքերը մեկ տղայի վրա են ուղղվում, մեկ դիմացը: Մեխանիկորեն ես էլ թեքում եմ գլուխս:

Բացվող մյուս տեսարանից սիրտս միանգամից թուլանում է, բայց ամեն կերպ փորձում եմ չփոխել հայացքս ու ցույց չտալ էմոցիաներս:

Դիմացի նստարանին նիհար, ոսկորները ցնցված կին է: Սեւացած մաշկը տեղ-տեղ ավելի է մգված` կեղտի հետեւանքով: Աչքերը խեղճացած են, երկար քթի ստվերը ծածկել է վերեւի շուրթը: Սեւ կիսաշրջազգեստի տակից բարակ ոտքերի մի փոքր մասն է երեւում:

Կնոջից մի քիչ հեռու որդին է: Քթիկ տակ ինչ-որ բաներ է արտասանում: Մատները ծալելով թվերն է հաշվում: Կանաչ վերնաշապիկի վրա մի քանի տեղ կեղտի հետքեր են, դեմքին էլ: Մոր պես` տղայի մաշկն էլ է մուգ: Կոպերի տակ աշխույժ աչքերն արագ վազում են վագոնով ու պարբերաբար կանգ առնում դիմացի նստարանի տղայի դեմքին: Չարաճճի դեմքով փորձում է հեռվից խաղալ իր հասակակցի հետ, վերջինն անհաղորդ հայացքով նայում է պատուհանին: Մոր հայացքում եւս սառնություն եւ անտարբերություն է, միայն ձեռքերն են գնալով ավելի ուժեղ սեղմվում տղայի ուսին:

Ցցված ոսկորներով կնոջ դեմքով մեկ անհանգստությունն է վազում, մեկ խեղճությունը: Սեւացած եղունգները սեղմվում են ձեռքի մաշկին: Այդ պահին նրա ունեցած բոլոր ապրումները տեսնելու համար բավարար է հետեւել միայն մատների այդ խաղին, մաշկի ու եղունգների սեղմումներին:

Մարդկային խեղճությունն ու դրա հանդեպ անտարբերությունը երկու կողմից ճնշում են գիտակցությունս: Աղքատությունն իր ողջ գորշությամբ եւ ապահովված կյանքն իր բոլոր գույներով փորձում են խժռել ինձ մի քանի րոպեում:

Իմ նստարանին նստած կինը բռնում է տղայի ձեռքը, գլուխը կախում նրա վրա ու ինչ-որ բան շշնջում: Վագոնն ընդհատում է ընթացքը, հասել ենք Երիտասարդական կայարան: Կինը պոկվում է տեղից, նրան հետեւում է որդին: Տղան պարզում է ձախ ձեռքն ու մինչեւ իջնելը պահում օդում:

-Հրաժեշտ է տալիս,- ինքնագոհ ժպտում եմ քթիս տակ:

Վագոնը գրեթե դատարկվում է: Սեւացած դեմքով փոքրիկն արագ վեր է ցատկում եւ տեղավորվում իմ հարեւանությամբ: Ինչ-որ բան է ասում մորը հեռվից, մտքերս չեմ հասցնում լռեցնել` նրան լսելու համար: Հիմա արդեն, երբ այդքան մոտ եմ զգում չարճճի փոքրիկի շնչառությունը, անզոր եմ անզգացմունք հայացքով նստել: Ողջ կարեկցանքս գծագրվում է դեմքիս, կինն ավելի է խեղճանում` հայացքս բռնելով:

Աչքերը կախում է թեւերի վրա ու ափերով սեղմում դրանք: Թեւերին մի քանի խոշոր սպի է փայլում: Չեմ զգում էլ ինչպես՝ կարեկցանքս վերածվում է խղճահարության: Ես մեղավոր կախում եմ աչքերս: Վագոնը դեռ ընթացքի մեջ է, կանգնում եմ ու քայլում դեպի դուռը: Չեմ կարողանում ներել ինձ դեմքիս հայտնված խղճահարության համար: Մեղավորությունը չի թողնում ավելի երկար նայել կնոջ աչքերի մեջ:

Ամեն օրվա պես որոշում եմ իջնել Բաղրամյանում եւ ոտքով շարունակել ճանապարհս: Իմ վեր կենալուն պես` տղան վերադառնում է մոր մոտ: Դուրս գալիս ենթագիտակցորեն հետ եմ նայում: Տղան օդում սառեցրել է ափը. հրաժեշտն արագ է կատարվում: Վագոն մտնող մարդիկ հրելով ուղիղ ռելսերին են շպրտում խղճահարությունից ճմռթված դեմքս: Բաղրամյանից Կիեւյան հասնում եմ սեւացած դեմքով կնոջ աչքերը գրկած:

Մարի Թարյանը Մեդիամաքսի լրագրող է:

Կարծիքներ

Հարգելի այցելուներ, այստեղ դուք կարող եք տեղադրել ձեր կարծիքը տվյալ նյութի վերաբերյալ` օգտագործելուվ Facebook-ի ձեր account-ը: Խնդրում ենք լինել կոռեկտ եւ հետեւել մեր պարզ կանոներին. արգելվում է տեղադրել թեմային չվերաբերող մեկնաբանություններ, գովազդային նյութեր, վիրավորանքներ եւ հայհոյանքներ: Խմբագրությունն իրավունք է վերապահում ջնջել մեկնաբանությունները` նշված կանոնները խախտելու դեպքում:

Մեր ընտրանին
banks.am
itel.am
sport
bravo.am