Վերջին ժամանակաշրջանում բոլոր քաղաքական եւ ոչ այնքան գործիչները ակտիվ հայտարարություններ են անում։ Եվ դա բնական է, քանի որ ՀՀ Ազգային ժողովի ընտրություններ են։

Իմ հիշողության մեջ «լրագրող» տերմինն առաջին անգամ ֆիքսել եմ դեռ մանուկ հասակում՝ Լենինականում։ Մեր քեռու մասին պատմելիս մեկն ասաց՝ նա ԼՐԱԳՐՈՂ է, ԽՍՀՄ լրագրողների միության անդամ, մինչեւ Բեռլին է հասել։

Վերջերս մեր մշակութային կյանքում տեղի ունեցավ մի իրադարձություն, որն աննկատ անցավ ոչ միայն լայն հասարակության, այլեւ մշակութային գործիչների շրջանակներում:

Վերջերս հանդիպել եմ օտարերկրյա մի պաշտոնյայի, ով մեկ օրինակի վրա բացատրում էր, թե ի՞նչ է նշանակում պետական կառավարման համակարգի «ներքին դիմադրությունը»։

Այս ի՞նչ է կատարվում Հայաստանում։ Ինչպե՞ս կարելի է ժողովրդավար հասարակություն կառուցել առանց խոսքի ազատության։ Լավ, չկա՛ խոսքի ազատություն, գոնե՜ բազմակարծություն լինի։ Ասում եք կա՞ խոսքի ազատություն, թերթերը բացի քննադատությունից ուրիշ ոչինչ չե՞ն տպագրում։ Գուցե։ Բայց ո՞վ է թերթ կարդում։ Բոլորը միասին երևի 10.000 տպաքանակով էլ չեն տպագրվում։ Հեռուստատեսությո՛ւնը, հեռուստատեսությո՛ւնն է կարևոր ու լսարան ունեցողը։ Իսկ այնտեղ ի՞նչ խոսքի ազատություն, ի՞նչ բազմակարծություն։

Մենք կասկածում ենք։ Կասկածում ենք ամենքին, ամեն ինչում։ Բայց տարօրինակ ձեւով ենք կասկածում։ Ավելի ճիշտ, ոչ թե տարօրինակ, այլ հոռետեսական ձեւով։ Մենք սիրում ենք կասկածել, սակայն մի բանում վստահ ենք. ամեն ինչ շատ ավելի վատ է, քան կա։ Կամ կարող է լինել...